6 odpowiedzi na ten temat

[DarkAngel]

CSI Roggel 29.01-01.02.2009

Piątek 30 Stycznia 2009
30 stycznia 2009 r rozpoczęły się zawody CSI Roggel, w których udział biorą zawodnicy z naszego kraju. Polskę reprezentują Sandra Piwowarczyk, Bartosz Goszczyński, Mściwoj Kiecoń.



Strona zawodów www.csi-roggel.nl

pozdrawiam goldi

Ten post był edytowany przez goldi dnia: 01 February 2009 - 13:44

[DarkAngel]

Wszechstronny Konkurs Konia Wierzchowego (w skrócie WKKW) jeden z najbardziej widowiskowych sportów konnych należący do dyscyplin olimpijskich. Jest wszechstronnym sprawdzianem konia i jeźdźca. Odbywa się w czasie trzech dni podczas których przebiegają trzy próby.

WKKW dzieli się na 3 dni

Dzień 1:
Próba ujeżdżenia, która rozgrywana jest zgodnie z zasadami konkursu ujeżdżenia obowiązującego w danej klasie.

Dzień 2:
Próba wytrzymałości, składa się z 4 części

* drogi i ścieżki ? rozgrywane w terenie naturalnym, dystans 4-9 km, w tempie ok. 220 m/min, dystans można pokonać dowolnym chodem, dopuszczalne jest nawet prowadzenie konia w ręku pod warunkiem, że zmieści się w normie czasowej i linie startu i mety zostaje przekroczona wierzchem
* stipl ? rozgrywane na torze stiplowym, dystans 2-3 km, w tempie ok. 700 m/min, na torze znajduje się 6-8 przeszkód
* drogi i ścieżki ? rozgrywane w terenie naturalnym, dystans 4-9 km, w tempie ok. 220 m/min, dystans można pokonać dowolnym chodem, dopuszczalne jest nawet prowadzenie konia w ręku pod warunkiem, że zmieści się w normie czasowej i linie startu i mety zostaje przekroczona wierzchem
* kros ? rozgrywany w urozmaiconym terenie z przeszkodami stałymi, dystans 4-8 km, w tempie 500 m/min, ale tempo zależy od klasy konursu (np. 4*- 770m/min), na trasie znajduje się 15-40 przeszkód o wysokości do 120 cm (zależy od klasy konkursu), zeskok maksymalnie 200 cm. Przeszkody o dużym stopniu trudności muszą mieć alternatywną możliwość ich pokonania, łatwiejszą ale bardziej czasochłonną.
* Od paru lat nie rozgrywa się trzech pierwszych części.

Dzień 3:
Konkurs skoków ? rozgrywany na zasadzie konkursu dokładności (w przypadku równej liczby punktów obowiązuje rozgrywka o pierwsze miejsce), przeszkody o wysokości od 100 do 125 cm.


Przed każdą z prób przeprowadzana jest kontrola weterynaryjna, jakiekolwiek objawy niedyspozycji konia powodują natychmiastową eliminację z zawodów.

















pozdrawiam goldi

Ten post był edytowany przez goldi dnia: 01 February 2009 - 01:19

[DarkAngel]

skoki

Nowoczesna gałąź sportu jeździeckiego jaką są skoki przez przeszkody, wywodzi się z Włoch, dlatego też obecny styl skakania określa się jako styl włoski. W czasie nauki skoków dużo więcej zależy od dobrej woli i chęci konia oraz konsekwencji jeźdźca niż podczas ujeżdżenia. Dlatego też każdy jeździec musi zdawać sobie sprawę, że koń najlepiej pokonuje każdą przeszkodę, gdy sam tego chce. Pamiętajmy o tym przy szkoleniu takiego konia, gdyż każdy uraz pozostaje w psychice konia na zawsze. Skoki przez przeszkody i ujeżdżenie nie są krańcowymi przeciwnościami i nie wykluczają się wzajemnie. Im lepiej koń jest ustawiony na pomoce, tym lepiej też skacze przez przeszkody.

skok Przygotowując się do skoków strzemiona należy na ogół skrócić o 2-3 dziurki. Po odpowiednim rozgrzaniu konia i jeźdźca możemy najeżdżać na pierwszą przeszkodę. Przy skokach przez przeszkodę ważne jest zachowanie jeźdźca podczas skoku. Dosiad jeźdźca musi być w równowadze, zharmonizowany z ruchami konia, co uzyskuje się, gdy środki ciężkości jeźdźca i konia pokrywają się. Czynniki decydujące o podążaniu za ruchem konia najbardziej się uwydatniają w pierwszej fazie skoku tuż po odskoku. Kierunek na skos i w górę odgrywa tym większą rolę, im bardziej stromy jest skok. Warunek ten jednak uzależniony jest w skokach nie od wysokości przeszkody, lecz od chwili odskoku. Jeśli jeździec chce pozostać w harmonii z koniem, powinien swój środek ciężkości umieścić przed środkiem ciężkości konia. Musi więc pochylić tułów na tyle w przód, aby w czasie skoku wzwyż oderwać siedzenie od siodła. Im wolniejsze tempo, tym mniejsze pochylenie ciała. W drugiej fazie skoku koń nie unosi się już w górę w skos, tylko do przodu, równolegle do poziomu przeszkody. Środek ciężkości jeźdźca powinien leżeć jeszcze bardziej przed środkiem ciężkości konia. Jeździec właściwie mógłby więc w tej fazie opuścić siedzenie na siodło, aby jednak odciążyć grzbiet konia nie czyni tego dopóty, dopóki koń nie przeniesie zadu ponad pokonywaną przeszkodę. W trzeciej fazie, przed lądowaniem, środek ciężkości jeźdźca leży jeszcze w dalszym ciągu przed środkiem ciężkości konia, nawet jeśli jeździec siedzi w siodle, prostopadle do grzbietu konia.

Z wywodu tego wynika, że dosiad jeźdźca w skoku wymaga zastosowania szczególnej zasady, tzw. zwarcia kolan. Oznacza to, że kolana muszą przywierać do boków konia, jakby były przyśrubowane. Nawet gdyby urwało się puślisko, jeździec nie może utracić postawy na koniu. Dlatego właśnie skraca się strzemiona, gdyż w ten sposób podnosimy kolana, co ułatwia mocne przywarcie do siodła. Stopę wsadza się aż do podbicia w strzemię, obcasy jednak nie mogą być przy tym podciągnięte ku górze, łydki pozostają tuż za popręgiem.

skaczący koń Wodze trzymane są nieco krócej, a ręce opierają się po obu stronach szyi konia. Ramiona zgięte są w łokciach, co w razie potrzeby pozwala jeźdźcowi oddać wodze nawet o całą długość ramion. Koń unosi się do skoku z trzeciej fazy skoku galopu w taki sposób, że najpierw odbija się przednimi kończynami od ziemi, aby w następnej chwili, bardzo podebranymi kończynami tylnymi jeszcze raz się odbić, powodując tym przerzucenie ciała ponad przeszkodą. Odbicie jest już początkiem uniesienia się konia, a więc też ostatnim momentem, w którym jeździec musi w sposób zdecydowany przesunąć do przodu swój środek ciężkości. Im wcześniej przygotowuje się do tego zadania, tym łatwiej podąży za ruchem konia.

Trzymając ręce nisko przy szyi konia, jeździec jest w kontakcie z jego szyją, a przez nieco skrócone wodze - z pyskiem. W ten sposób lepiej wyczuwa konia i może w razie potrzeby odpowiednio zareagować. Ponieważ kontakt ten jest bardzo lekki, niewiele zaszkodzi lub nawet wcale, jeżeli w chwili odskoku konia jeździec ten kontakt na moment zupełnie zatraci, tzn. dopuści, by wodze zwisały. Błędne natomiast jest usiłowanie utrzymania silnego kontaktu z pyskiem konia za cenę szarpnięcia wodzami, sprawiającego ból zwierzęciu. Jeździec powinien pamiętać o pozostawieniu koniowi całkowitej swobody ruchów szyją, tj. możliwości jej wydłużania (fot.obok). Z wydłużoną szyją koń skacze nie tylko dużo chętniej, ale i dużo pewniej. Jeżeli jeździec wyczuje choć trochę mocniejszy kontakt na wodzy w czasie skoku niż przed skokiem, stanowi to błąd nie mniejszy niż wtedy, gdy koń skacze ze skróconą szyją.

W momencie lądowania konia po skoku kontakt na wodzy nie jest jeszcze potrzebny, nawet w wypadku, kiedy koń potknie się o przeszkodę lub uderzy o nią. W krytycznej chwili kontakt tylko trochę ze silny może mieć przykre konsekwencje. Wiele upadków po potknięciu się konia o przeszkodę jest następstwem niepotrzebnego działania wodzami, usiłowania pomagania koniowi. Młody jeździec musi pamiętać, że unosząc przód konia przez skrócenie wodzy, równocześnie obniża jego zad. Szarpnięciem za pysk, zbyt mocnym kontaktem na wodzy, niejeden jeździec pozbawił konia możliwości odzyskania utraconej równowagi.

skok W czasie lądowania po pokonaniu przeszkody kolana jeźdźca muszą działać elastycznie, jak resory. Nie mogą być nieruchomo przyciśnięte do boków konia, lecz jedynie tak przywarte, aby nie sprawiało to koniowi przykrości. Również ręce oparte na końskiej szyi muszą być w stawach łokciowym i barkowym elastyczne, jak sprężyny. Siedzenie jeźdźca, które w momencie odskoku i w fazie lotu ponad przeszkodą jest nieco uniesione, w chwili lądowania znów przybliża się do siodła, jednak nie obciąża jeszcze konia aż do momentu, kiedy tylne nogi nie dotkną ziemi. Tułów jest nadal lekko pochylony do przodu. Natychmiast po skoku jeździec znów powinien zapanować nad koniem i zachować możliwość oddziaływania na niego, ponieważ musi go ustawić w kierunku zamierzonego zwrotu albo też na następną przeszkodę. Należy też poprawić dosiad, oparcie nóg w strzemionach oraz ponownie prawidłowo uchwycić wodze.

Czasem zdaża się, że koń wyłamie się przed przeszkodą. Wyłamanie albo zatrzymanie konia przed przeszkodą ma wiele powodów. Bardzo często odmowa skoku jest wynikiem jedynie tego, że koń niedostatecznie przygotowany i naskakany został postawiony przed nowym zadaniem, np. nie zaznajomiono go jeszcze z rowami albo też danej przeszkody nie chce skoczyć, ponieważ kiedyś przy niej uległ bolesnemu wypadkowi. Koń może się również zawahać przed przeszkodą na skutek niezdecydowanego zachowania jeźdźca lub też z powodu nieodpowiedniego zadziałania wodzami, łydkami, ciężarem albo batem. Wahanie się konia może być też spowodowane wyglądem lub sposobem wykonania przeszkody. W ostateczności przyczyną może być również jakiś ruch, hałas albo też zdenerwowanie spowodowane obecnością w pobliżu innych koni. Sposób korekty skoku uzależnia się od powodów odmowy. Przyczyny te są tak różnorodne, że nie można podchodzić do nich szablonowo. Często wystarczy doprowadzić do porządku trasę najazdu, samą przeszkodę lub siodłanie, raczej odrzucić palcat, za to energiczniej najeżdżać na przeszkodę. W wielu wypadkach zawrócenie i ponowny najazd ukoronowane zostają sukcesem. Jeżeli koń zatrzyma się przed przeszkodą zamiast skoczyć, wskazane jest jego cofnięcie o kilka kroków i ponowne najechanie na przeszkodę. Najczęściej jednak, jeśli nie możemy znaleźć powodu odmowy skoku, szukać go należy u jeźdźca, któremu po prostu zabrakło odwagi. Po odmowie skoku należy przede wszystkim unikać okazywania nie- zadowolenia brakiem opanowania i znęcaniem się nad koniem.

Ten post był edytowany przez goldi dnia: 01 February 2009 - 16:36

[DarkAngel]

Skoki przez przeszkody - jeździecka konkurencja sportowa. Pierwsze oficjalne zawody w skokach odbyły się w 1864 roku w Dublinie. Od 1900 roku (olimpiada w Paryżu) jest to dyscyplina olimpijska.
Konkurencja polega na tym, że na parkurze (ogrodzonym placu na świeżym powietrzu lub w hali) ustawia się kilka lub kilkanaście przeszkód, które koń wraz ze swym jeźdźcem musi pokonać w określonej kolejności i czasie, z jak najmniejszą liczbą zrzutek, przypadków nieposłuszeństwa, czyli wyłamań (ominięć przeszkody) i odmów (zatrzymań przed przeszkodą), i upadków. Za każdy błąd koń i jeździec otrzymują punkty karne. Jeśli kilku jeźdźców pokona parkur w regulaminowym czasie, bez żadnego błędu, zarządza się dogrywkę, podczas której przeszkód jest mniej, jednak są one trudniejsze. Zwycięzca dogrywki wygrywa konkurs.

Istnieje wiele rodzajów przeszkód, a te najczęściej spotykane to stacjonata, okser, mur, triplebarre oraz rów z wodą. W zależności od klasy i rodzaju konkursu na parkurze ustawionych jest od 8 do 15 przeszkód.















pozdrawiam goldi

[DarkAngel]

...

Ten post był edytowany przez DarkAngel dnia: 11 September 2011 - 22:18

[DarkAngel]

Ujeżdżenie (dresaż, fr. dressage - tresura) dyscyplina jeździecka polegająca na wykonywaniu określonych figur na czworoboku. Wykonywane figury są wynikiem rozwinięcia naturalnych zdolności ruchowych konia. Znajomość podstaw tej dyscypliny jest konieczna do uprawiania innych rodzajów sportu jeździeckiego takich jak skoki przez przeszkody, jest też jedną z trzech części, jakie obejmuje WKKW

Cechy ujeżdżenia
Wdzięk, szyk, elegancja, dążenie do jak najlepszego kontaktu z koniem poprzez bardzo delikatne pomoce - tak można krótko scharakteryzować tę dyscyplinę. Celem klasycznego ujeżdżenia jest harmonijny rozwój naturalnych możliwości i zdolności konia. Szkolenie konia powinno prowadzić do doskonalenia jego naturalnej równowagi, zachowania elastyczności ruchów oraz wyrobienia posłuszeństwa i chęci współpracy z jeźdźcem.

Cel ujeżdżania
Cel ujeżdżenia to harmonijny rozwój naturalnych możliwości i zdolności konia, wyszkolenie konia lekko niosącego jeźdźca, zrównoważonego, elastycznego, dobrze i szybko reagującego na polecenia. Dobrze ujeżdżony koń sprawia wrażenie, że wykonywanie nawet najtrudniejszych ćwiczeń przychodzi mu bardzo łatwo. Koń i jeździec powinni reprezentować wspólnie harmonię i elegancję, płynność ruchów, spokój, równowagę i wzajemne porozumienie.

Ujeżdżenie to sport olimpijski podlegający FEI (Międzynarodowa Federacja Jeździecka). Konkursy ujeżdżenia podzielone są na międzynarodowe (pod egidą FEI) i krajowe. Konkursy krajowe zaczynają się od klasy L, kolejne klasy to P, N, C, CC i CS. W każdej z klas istnieje kilkanaście programów opisujących obowiązkowe ruchy, jakie zawodnik i koń powinni wykonać na czworoboku. Większość krajów organizuje regionalne i narodowe mistrzostwa i bierze udział w mistrzostwach świata organizowanych przez FEI.

[DarkAngel]

Areny zawodów

PiaffKonkursy w ujeżdżeniu rozgrywane są na piaszczystym lub trawiastym czworoboku o wymiarach 20 x 40 m (klasy niższe) lub 20 x 60 m (klasy wyższe). Czworobok jest oznaczony tablicami z literami i ogrodzony szrankami. Konkursy w niższych klasach oceniane są przez jednego sędziego, który stoi za znakiem C dokładnie w linii środkowej czworoboku. W klasach wyższych oceny wystawia trzech lub pięciu sędziów. Każdy z nich znajduje się przy jednym z końców linii centralnej. Sędzia ocenia zawodnika w 10. punktowej skali. Ocena końcowa zawodnika podawana jest w procentach.

Konkursy w najniższych klasach wymagają opanowania podstawowych ruchów, takich jak 20. lub 15. metrowa wolta lub półwolta. Inne elementy wykonywane w konkursie ujeżdżenia to stęp zebrany i wyciągnięty, kłus zebrany i wyciągnięty, galop zebrany i wyciągnięty, ciąg w lewo, ciąg w prawo, lotna zmiana nogi co dwie foule, co foule, pasaż, piaff.

Od początku lat osiemdziesiątych XX w. wprowadzono programy dowolne z muzyką (tzw. Kür). Jeździec wykonuje własny program ułożony z określonego zestawu ruchów i figur z odpowiednio dobranym podkładem muzycznym.

Zawodnik wjeżdża na czworobok w punkcie A i dojeżdża linią centralną do punktu X. Następuje ukłon - kobieta trzyma wodze lewą ręką, a prawą opuszcza na bok. Mężczyzna zdejmuje kapelusz, po czym kłania się jak kobieta. Występ zawsze kończy się przejazdem przez środek i ukłonem jak na powitanie. Zawodnik opuszcza czworobok stępem w punkcie A.


Siodło ujeżdżenioweStrój zawodnika i rząd konia określają przepisy jeździeckie. W zawodach wyższej rangi strój zawodnika składa się obowiązkowo z: czarnego lub granatowego fraka, cylindra, białych lub kremowych bryczesów, plastronu lub krawata, rękawiczek, długich czarnych butów i ostróg. Używanie bata (tylko ujeżdżeniowego) jest dozwolone jedynie na zawodach poniżej MP. Jeźdźcy uprawnieni do noszenia munduru mogą w nim występować na zawodach. W niższych klasach wymagane jest kiełznanie wędzidłowe, w wyższych - munsztukowe. Obowiązuje siodło ujeżdżeniowe, czyli o wydłużonych tybinkach, do jazdy na długich strzemionach